Түсте тойып бір ас іштім!

05 Oct 2010 15 пікір

by zhanninsayasi in Жарық көрген немесе енді шығатын мақалаларым

 

Біздің үйге кеше қонақтар келген еді. Сол кісілерді күтіп алып, одан кейін шығарып салып, артынан ыдыс – аяқты жуып болғанша, түнгі сағат үш шамасы болып   қалды. Ал таң ертең, әрине ұйықтап қалыппын. Үйім ҚазҰУ-дан алыс болғандықтан      қаражатымды ойладым да, екінші сабаққа барсам ба деген ой кетті. Кенет, ағайдың   тапсырмасы есіме түсіп кетті де: “таксимен барып қалудың жақсы амалы екен” деп  қуанып кеттім (“блогтық журналистика” пәнінен тапсырма берілген болатын). Мен де басқалар сияқты таң ертең адамға толы автобуста жүргеннен  жек көретінім жоқ.

Көшенің бойына шығып, қолымды тостым. Бірінші машина, екінші машина, ешкім алмайды… Қабағыма қар жауып, мазасызданып тұр едім, “Лэнд Крузер” маркалы автокөлік келіп тоқтады. Мен алдымен маған емес шығар деп ойласам, маған екен!

- “ҚазҰУ, 600″ – дедім.

- “Отырыңыз” – деген жауап қайтарды. Рөлде отырған кісі 55 пен 60 шамасында ғой деймін. Мен әңгімені неден бастарымды білмей, біраз кідірдім. Онан соң не болса о болсын дедім де:

- “Аға, осындай машинамен жүріп, адамдарды да ала жүреді екенсіз ғой, ия!?” дедім, майысып.

- “Қызым – ау, мен саған ақыл айтайын, байлық тиыннан жиналады. Сен көшенің бойында тұрған нәсіпсің, мен сені тастап кетсем, Құдайдың берген нәсібінен айырылам, ал бір шетінен маған да сол көшеге бару керек” деп байсалды үнмен жауап қайтарды. Шынымды айтсам, аздап орынсыз сұрақ қойғаныма ұялып қалдым, бірақ, “Жансая, ұялма, сен мұны арнайы тапсырыс бойынша істедің” деп өзімді өзім жуатып отырғаным сол еді, бағыма орай ағам әңгімені өзі жалғастырып кетті.

- “Қызым сен қай жақтан боласың?”

- “Алматыдан!”

- “ААА, мен Шымкенттен ба деп ойласам…” деп дауысын біраз созды.

- “Неге олай ойлайсыз?” деп жандана түстім.

- “Қазақша сөйлегенің үшін. Алматының жастары қазақша сөйлемейді ме деп ойлайтынмын. Соған айтып тұрмын” деп жауап қайтарды.

Мен одан бетер жанданып:- “Аға, мен мұндай пікірді әрқашан естіп жүремін. Бірақ сіздер қателесесіздер. Біз Алматылықтар керісінше, қазақша сөйлеуге тырысамыз. Себебі, біз орысша мақтанғаннан сөйлемейміз, ол әдет. Өз басым осы әдеттен құтылуды мақсат етіп жүрмін. Басқалар да жетіскендерінен орысша сөйлемейді ғой”.

- “Иә, қызым, Құдайға шүкір қазір қазақ жастары демократияшыл, тілдерін құрметтеп, елін сүйіп, өз намыстарын қорғауға ат салысып жүр. Бұл жақсы!” деп суық жүзді аға күлімдеді.

Мен де сөз тауып айтқаныма мәз болып, риза болып, еңсеп көтеріліп қалды. Осылай аға екеуміз әңгіме айтып келе жатқанда уақыт та зу етіп, жол да қысқарып ҚазҰУ-ға келіп жеттік. Келіскен ақшаны қойып жатыр едім, ағам мені бір сөзімен тоқтатты:

- “Жо, жоқ қызым, қоя бер, түскі ас алып іш. Қазақтың қызынан аяймын ба? Бір бірімізге қамқор болмасақ, кім бізге қамқор болады? Сен әлі баласың ғой! Бір қуанып қал! Ал енді сау бол!” деп үн қатқанда, мен де елжіреп машинадан түстім.

-”Рахмет, аға!” дедім де, есікті жаптым.

Иә, стереотип қалыптасқан екен, бірақ біз бұдан арылуымыз керек. Алматының жастары қазақша сөйлейік! Біз туралы үлкен кісілер басқаша ойда екен. Мәселе, 600 теңгеде емес, мәселе үлкен кісілердің бізге үміт артып отырғандарында. Мәселе, біздің бір брімізге қамқор бола білуімізде…

P.S. Ал, түсте, тойып бір ас іштім ғой!)))